Wysokość i głośność dźwięku

1. 1

   Pierwsza struna wykonuje jedno pełne drganie w 0,004 s, druga w 0,002 s. Czas jednego drgania to okres T.

   $$T_1 = 0{,}004\text{ s}, \quad T_2 = 0{,}002\text{ s}$$
2. 2

   O wysokości decyduje częstotliwość, więc z okresu przechodzimy na liczbę drgań w sekundzie. Okres podstawiamy w sekundach, a wynik wychodzi w hercach.

   $$f = \frac{1}{T}$$
3. 3

   Liczymy obie częstotliwości.

   $$f_1 = \frac{1}{0{,}004\text{ s}} = 250\text{ Hz}, \quad f_2 = \frac{1}{0{,}002\text{ s}} = 500\text{ Hz}$$
4. 4

   Druga struna drga dwa razy częściej, więc to ona daje dźwięk wyższy. O głośności ten rachunek nie mówi nic — do tego potrzebna byłaby amplituda.

   $$f_2 = 500\text{ Hz} > f_1 = 250\text{ Hz}$$

Wszystkie 4 kroków odsłonięte.

1. 1

   Ludzkie ucho odbiera drgania tylko w pewnym zakresie częstotliwości. To zakres słyszalny — jego granice są umowne i u każdego człowieka wypadają trochę inaczej.

   $$20\text{ Hz} \le f \le 20\,000\text{ Hz}$$
2. 2

   Poniżej 20 Hz są infradźwięki. Nie słyszymy ich, choć potrafią być bardzo głośne — wytwarzają je na przykład trzęsienia ziemi.

   $$f < 20\text{ Hz}$$
3. 3

   Powyżej 20 000 Hz są ultradźwięki — używa ich nietoperz i aparat USG. Jednym i drugim zajmiemy się w całej następnej lekcji.

   $$f > 20\,000\text{ Hz}$$
4. 4

   Uwaga: infradźwięk o dużej amplitudzie i tak pozostaje niesłyszalny. Głośność nie przesuwa granic słyszenia — decyduje częstotliwość.

   $$f = 12\text{ Hz} \Rightarrow \text{nie slyszymy}$$

Wszystkie 4 kroków odsłonięte.