Zmysły zwierząt — świat, którego nie widzimy

Najlepiej działa test na zawiązanych oczach. Do pięciu kubeczków trafiają rzeczy z kuchennej szafki: cynamon, kawa, ocet, skórka cytryny, mydło. Dziecko wącha i próbuje nazwać każdą z nich. Trafień zwykle jest kilka, ale nazwanie zapachu przychodzi z trudem, mimo że wszystkie są znajome. Stąd łatwo przejść do porównania z psem: my mamy około 5 milionów komórek węchowych, pies około 220 milionów, a do tego znacznie większy fragment mózgu zajęty analizą zapachów. Druga część zabawy jest jeszcze ciekawsza: dziecko próbuje ustawić trzy kubeczki z tym samym zapachem od najsłabszego do najmocniejszego. To dokładnie ta operacja, którą pies wykonuje na śladzie.

Tak i warto o tym pamiętać. Pies i kot słyszą znacznie wyższe dźwięki niż my, więc reagują na rzeczy dla nas nieistniejące: piski ładowarek, gwizdki, ultradźwiękowe odstraszacze. Nerwowość zwierzęcia bez wyraźnego powodu bywa właśnie stąd. Najpoważniejszy problem to fajerwerki — huk jest dla psa nie tylko głośniejszy, ale i zupełnie niezrozumiały. W taki wieczór pomaga zamknięcie i zasłonięcie okien, spokojna muzyka i pozwolenie zwierzęciu, żeby schowało się tam, gdzie chce. Nie należy go wyciągać z kryjówki ani wyprowadzać na spacer bez smyczy.

Pies widzi kolory, ale mniej niż my: dobrze rozróżnia niebieski i żółty, natomiast czerwony i zielony zlewają mu się w odcienie szarości i brązu. Dlatego czerwona piłka na trawie jest dla psa trudna do znalezienia wzrokiem, a niebieska rzuca się w oczy — to gotowe doświadczenie na najbliższy spacer. Za to pies znacznie lepiej od nas widzi ruch i radzi sobie o zmierzchu. Obraz w telewizorze nowe psy zwykle rozpoznają, bo dzisiejsze ekrany odświeżają się wystarczająco szybko; starsze telewizory migotały tak, że pies widział raczej mrugające światło. I tak jednak najwięcej mówi mu dźwięk, a nie obraz.