Higiena układu pokarmowego i choroby

Służą do tego tabletki wybarwiające płytkę, dostępne w każdej aptece bez recepty. Dziecko myje zęby jak zwykle, potem rozgryza tabletkę i rozprowadza ją językiem — miejsca, w których została płytka, robią się różowe albo fioletowe. Prawie zawsze są to te same trzy okolice: linia dziąseł, powierzchnie żujące trzonowych i przestrzenie między zębami, których szczoteczka nie sięga. To jedno spojrzenie w lustro robi więcej niż rok przypominania o dokładnym myciu, bo pokazuje konkretne miejsca do poprawy zamiast ogólnego zarzutu. Warto powtórzyć test po tygodniu, żeby dziecko zobaczyło różnicę, którą samo wypracowało.

Najważniejsze jest nawadnianie, bo przy biegunce najgroźniejsza jest utrata wody i soli, a nie sama infekcja. Podaje się często i małymi porcjami — łyk co kilka minut — najlepiej doustny płyn nawadniający z apteki, który ma odpowiednie proporcje soli i glukozy. Nie głodzimy dziecka: gdy tylko ma ochotę, może jeść lekkostrawnie. Leków hamujących biegunkę nie podaje się dzieciom bez zalecenia lekarza, bo zatrzymują w jelicie to, czego organizm chce się pozbyć. Do lekarza dzwonimy, gdy pojawi się krew w stolcu, wysoka gorączka, uporczywe wymioty uniemożliwiające picie albo objawy odwodnienia: sucha śluzówka, brak moczu przez wiele godzin, senność.

Może i warto, bo przy tej okazji uczy się zasad, których potem nie trzeba mu tłumaczyć. Reguła jest jedna: surowe nie dotyka gotowego. W praktyce oznacza to osobną deskę i nóż, mycie rąk mydłem zaraz po odłożeniu mięsa, niemieszanie tej samej łyżki i przechowywanie mięsa na dolnej półce lodówki, żeby nic z niego nie skapnęło na sałatę. Osobno warto obalić dwa domowe mity: mięsa nie płucze się pod kranem, bo rozbryzguje to bakterie po całym zlewie, a rozmraża się je w lodówce albo w mikrofalówce, nie na blacie przez noc. Zapach nie jest testem świeżości — salmonella nie zmienia ani woni, ani wyglądu potrawy.