Kości i połączenia kości

Najlepiej użyć cienkiej kości drobiowej, na przykład z udka kurczaka, dobrze oczyszczonej z mięsa i wysuszonej. Kość zalewa się octem spirytusowym 10% tak, żeby była całkowicie zanurzona, i przykrywa słoik. Ocet warto wymienić po trzech dniach, bo się zużywa. Efekt widać po pięciu do siedmiu dni: kość daje się zginać, a cienką da się nawet zawiązać. Warto zostawić drugą kość jako próbę kontrolną, w słoiku z wodą, żeby było jasne, że działa kwas, a nie samo moczenie. Do wyprażania drugiej kości potrzebny jest nadzór dorosłego i dobrze wentylowane pomieszczenie — zapach jest intensywny.

Pomaga pytanie o szczelinę: w stawie między kośćmi jest wolna przestrzeń wypełniona mazią i otoczona torebką, a w chrząstkozroście szczeliny nie ma, bo chrząstka wypełnia całość i skleja kości ze sobą. Stąd różnica w ruchu: staw zgina się swobodnie, chrząstkozrost ustępuje o ułamek milimetra. Na własnym ciele widać to od razu: łokieć zgina się o dziewięćdziesiąt stopni, a sąsiadujące kręgi praktycznie wcale — dopiero dwadzieścia kilka krążków razem daje skłon. Warto też zapytać, do której grupy należą szwy czaszki. Poprawna odpowiedź: to połączenie ścisłe, bez chrząstki i bez ruchu, czyli osobna kategoria.

Trzask bierze się z pęcherzyka gazu, który gwałtownie powstaje w mazi stawowej przy rozciągnięciu torebki — dlatego tego samego palca nie da się strzelić drugi raz od razu, trzeba odczekać kilkanaście minut, aż gaz się rozpuści. Badania, w tym słynny wieloletni eksperyment lekarza strzelającego palcami tylko jednej ręki, nie wykazały, żeby zwyczaj ten prowadził do zwyrodnień. Nie znaczy to, że jest korzystny: bywa objawem napięcia i potrafi drażnić otoczenie. Jeśli strzelaniu towarzyszy ból, obrzęk albo blokowanie się stawu, to jest to sygnał do wizyty u lekarza, bo wtedy chodzi już o coś innego niż pęcherzyk gazu.